Wat is suikerziekte precies?

Bij de vertering in de darmen wordt voedsel afgebroken tot voor het lichaam bruikbare bouwstenen. De koolhydraten worden in de darmen voornamelijk afgebroken tot een suiker dat glucose wordt genoemd. Glucose wordt vanuit de darm in het bloed opgenomen en na een maaltijd stijgt dus het aanbod van glucose vanuit de darm naar het bloed.

Voor de lichaamscellen is glucose onmisbaar, niet alleen als bouwsteen maar ook als brandstof. De spiercellen en vetcellen nemen alleen glucose uit het bloed op als ze daartoe door het hormoon insuline zijn aangezet. Insuline, dat wordt gemaakt door bepaalde cellen in de alvleesklier, zorgt er dus voor dat deze lichaamscellen voldoende glucose kunnen opnemen en bovendien zorgt insuline er zo voor dat het glucosegehalte in het bloed binnen nauwe grenzen blijft.

Als er te weinig insuline is, blijft er teveel glucose in het bloed achter en is er sprake van suikerziekte. Bij suikerziekte is dus het glucosegehalte in het bloed, ook wel het bloedsuikergehalte genoemd, verhoogd. Veel lichaamscellen daarentegen hebben bij een tekort aan insuline juist een gebrek aan de brandstof en bouwsteen glucose.

Wat zijn de verschijnselen van suikerziekte?

Als er veel glucose in het bloed aanwezig is, zal er via de nieren glucose met de urine verloren gaan. De glucose in de urine trekt extra vocht mee waardoor de hond meer gaat plassen. Om niet uit te drogen, zal de hond vervolgens ook meer moeten drinken. Omdat glucose een belangrijke brandstof is die nu verloren gaat, zal de hond meer gaan eten en desondanks gewicht gaan verliezen. Als de hond lange tijd niet wordt behandeld, verslechtert uiteindelijk de eetlust en kan de hond ernstig ziek worden.

De belangrijke verschijnselen van suikerziekte:

• Veel drinken
• Veel plassen
• Honger (in eerste instantie)
• Vermageren
• Algehele malaise en braken (later stadium)

Diagnose stellen

De waargenomen verschijnselen wijzen vaak wel in de richting van Diabetes Mellitus maar kunnen ook bij andere ziekten voorkomen. De definitieve diagnose wordt gesteld wanneer bij de hond met verschijnselen van suikerziekte (bij herhaling) een te hoog glucosegehalte in het bloed wordt aangetoond (en ook de urine glucose bevat).

Hoe ontstaat suikerziekte bij de hond?

Niet in alle gevallen is volledig duidelijk waarom suikerziekte bij een hond ontstaat. In sommige gevallen breekt het afweersysteem van de hond de cellen af die in de alvleesklier voor de afgifte van insuline zorgen. In andere gevallen leiden andere ziekten of behandeling met bepaalde medicijnen tot het ontstaan van suikerziekte bij de hond.

Bij het syndroom van Cushing produceren de bijnieren teveel van het hormoon cortisol. Cortisol vermindert de gevoeligheid van cellen voor insuline. Ook een behandeling van uw hond met bijnierschorshormonen (zoals dexamethason of prednisolon), vaak gebruikt om jeuk en bepaalde ontstekingen tegen te gaan, kunnen op deze wijze leiden tot het ontstaan van suikerziekte.

Suikerziekte komt vaker voor bij teven dan bij reuen. De oorzaak hiervan is dat de eierstokken gedurende een periode van 8 tot 10 weken na elke loopsheid het hormoon progesteron afgeven. Dit progesteron kan bij de teef leiden tot een verhoogde productie van groeihormoon. Dit groeihormoon gaat, net als de eerdergenoemde bijnierschorshormonen, de werking van insuline tegen.

Ook teven waarbij de loopsheid met medicijnen wordt voorkomen hebben een licht verhoogde kans op suikerziekte.

Oorontstekingen zijn een veel voorkomend probleem bij honden. De dieren schudden met hun kop, krabben aan hun oor en piepen soms van de pijn. Het oor zelf is vies en rood. In de meeste gevallen is er sprake van een ontsteking van de gehoorgang. Af en toe zien we ook bij onze huisdieren middenoorontstekingen.

Oorzaken

Bij jonge dieren die veel buiten komen zijn oormijten een belangrijke oorzaak voor oorontstekingen. Oormijten zijn kleine witte spinachtige insecten die leven van oorsmeer. Ze zijn zo klein dat ze met het blote oog moeilijk waar te nemen zijn. Ze kunnen ook hevige jeuk aan de kop en de hals geven, die soms ook na bestrijding van de mijten nog enkele weken aanhoudt. Hiernaast zijn er verschillende soorten bacteriën en gisten die ook graag in de gehoorgang willen leven en zo voor problemen zorgen.

Daignose

Een oorontsteking laat zich makkelijk vaststellen, door het gebruik van een othoscoop waarmee we diep in het oor kunnen kijken. Bij ieder dier met een oorontsteking is een goed onderzoek van belang.

Allergiën of overgevoeligheidsreacties zijn een belangrijke oorzaak van jeuk en huidklachten bij onze huisdieren. De verschijnselen variëren van af en toe een beetje jeuk tot onophoudelijk bijten, likken en krabben, soms tot bloedens toe.

Oorzaak

De problemen worden veroorzaakt doordat het dier overgevoelig is voor bepaalde stoffen in het voer of uit zijn omgeving. Het best valt dit te vergelijken met hooikoorts bij de mens, ook hier is sprake van een allergische reactie op huisstofmijt, graszaad en dergelijke. Als een dier in contact komt met een stof die niet in zijn lichaam thuishoort reageert hij hierop met een afweer reactie. Bij een allergische reactie gebeurt dit ook, maar dan heel sterk. Er is dus sprake van een soort paniekreactie van het lichaam op een betrekkelijk onschuldige stof. Waarom dit gebeurt is nog niet helemaal duidelijk, maar de gevolgen zijn duidelijk zichtbaar; jeuk!

Verschijnselen

Het meest opvallende verschijnsel is natuurlijk jeuk. Je ziet vooral jeuk aan de kop, oorschelpen, poten en buik. De dieren likken en bijten aan hun poten en tussen de tenen, schuren met hun kop over de grond en krabben aan buik en oren. De huid kleurt door de voortdurende irritatie rood en soms ook zwart met kleine blaasjes erop, die later openbarsten en kleine korstjes vormen.

Deze terveurense herderpup heeft een acute allergische reactie op de bovenlip en neus. Is waarschijnlijk gestoken door een insect in de tuin.

Diagnose

Om vast te stellen of een dier allergisch is, is het van belang eerst alle andere mogelijke oorzaken voor de huidproblemen uit te sluiten. Om een voedselallergie uit te sluiten kunnen we het dier gedurende 6 weken speciale dieetvoeding geven. Is er verbetering dan is een voedselallergie waarschijnlijk. De hond zal dan levenslang deze speciale voeding moeten blijven eten. Is er geen verbetering dan kunnen we een bloedonderzoek doen, om te bepalen waar de hond allergisch voor is.

Behandeling

Hebben we eenmaal vastgesteld dat uw dier allergisch is dan zijn er verschillende manieren om dit te behandelen. Met medicijnen is het goed mogelijk om de klachten te doen verdwijnen, het is echter niet zo dat dit tot blijvende genezing leidt. Uw dier zal dus levenslang af en toe medicijnen nodig hebben. Een tweede manier van behandelen is desensibiliseren. We moeten dan eerst weten wat precies de allergie veroorzaakt, dus doen we een allergietest. Vervolgens wordt de patiënt gedurende enkele maanden ingespoten met een toenemende dosis van de stof die de problemen veroorzaakt. Op deze wijze hopen we het lichaam aan de stof te laten wennen, waardoor na verloop van tijd de allergie afneemt.

Erfelijkheid

Uit het feit dat bepaalde rassen duidelijk meer problemen hebben, mogen we aannemen dat het in zekere mate erfelijk bepaald is. Het is ook gebleken dat sommige lijnen binnen een ras meer problemen hebben. Het is raadzaam terughoudend te zijn over fokken met allergische dieren.

Diarree

Je hebt heel veel verschillende vormen en oorzaken van diarree. In het geval van acute diarree kan, na de anamnese en goed lichaamlijk onderzoek, heel vaak therapeutisch behandeld worden. Omdat voeding van grote invloed is op het maag-darmkanaal, is een aanpassing van de voeding voor veel patiënten verstandig. Gedacht wordt aan een makkelijk verteerbaar en vetarm dieet, over meerdere keren per dag verdeeld. Bij geen verbetering zal verder onderzoek volgen, zoals een bloedanalyse en/ of eventueel een röntgenfoto van het abdomen.

Braken

Ook hier wordt vaak, na een grondige anamnese en lichamelijk onderzoek, een therapeutische behandeling ingesteld en de voeding aangepast. En hier geldt ook dat bij geen verbetering een bloedanalyse gedaan wordt of een röntgenfoto gemaakt van het abdomen.